Leczenie depresji i nerwicy.
Depresja jest niezwykle złożonym zjawiskiem. W języku potocznym słowo "depresja" służy do opisywania poczucia smutku lub żalu jako reakcji na jakieś zdarzenie życiowe.
W tym kontekście słowo to używane jest do opisania uczucia lub objawu a nie choroby. Dlatego można używać słowa lepiej określającego jak choroba depresyjna.Wobec tego możemy powiedzieć, że depresja to:
- reakcja zdrowej osoby na stres wywołany np. jakąś sytuacją traumatyczną;
- jako nadmierna reakcja u jednostek o osobowości neurotycznej na stres, z którym zdrowy człowiek poradziłby sobie;
- jako objaw związany z innymi zaburzeniami organicznymi i somatycznymi a szczególnie zaburzeniami hormonalnymi lub metabolicznymi (np. niedoczynność tarczycy itp.);
- jako objaw psychozy afektywnej typu jedno - lub dwubiegunowego (depresja tego rodzaju pojawia się z niewiadomego powodu).
Wyróżniamy dwie postacie depresji: psychogenną - pochodzenia wyłącznie psychicznego i endogenną - często o podłożu biologicznym. Ogromne znaczenie ma wpływ choroby na funkcjonowanie rodzinne, zawodowe i społeczne. Depresja w znacznym stopniu ogranicza wydolność człowieka w życiu codziennym. Doprowadza do kryzysów małżeńskich, zaburza kontakty z innymi osobami, sprawia, że zmniejsza się wydajność zawodowa, pojawia się absencja w pracy, bezrobocie. Co jest przyczyną depresji? Prawdopodobnie na jej powstanie mają wpływ czynniki biologiczne, psychiczne oraz środowiskowe. Jest zatem wiele przyczyn tej choroby ale można także odważyć się na stwierdzenie, że to my także "zapracowaliśmy" najczęściej nieświadomie, nie potrafiąc radzić sobie z życiowymi problemami.
Przedstawiam typowe objawy depresji:
- smutek (brak obiektywnej przyczyny występowania), przygnębienie, niemożność odczuwania radości,
- zaburzenie zdolności koncentracji i zapamiętywania,
- drażliwość,
- zaburzenia snu (senność lub bezsenność: wczesne budzenie się, sen płytki, przerywany, a czasem senność w ciągu dnia, wahania samopoczucia),
- zmniejszenie aktywności, apatia, spowolnienie, niechęć do działania,
- uczucie ciągłego zmęczenia, brak energii,
- lęk, uczucie wewnętrznego napięcia, "niepokój w środku".
Jak rozpoznać u siebie depresję?
Żaden z wymienionych wyżej objawów sam w sobie nie stanowi o rozpoznaniu zespołu depresyjnego i może występować w innych zaburzeniach psychicznych czy tez chorobach somatycznych. Może tez być powikłaniem leczenia farmakologicznego. Pojawienie się przynajmniej kilku cech nadaje depresji charakterystyczny obraz i upoważnia do jej rozpoznania. Oprócz objawów pierwotnych w depresji może pojawić się szereg symptomów nieswoistych. Dotyczą one specyficznych zaburzeń myślenia oraz zaburzeń aktywności. Sposób myślenia pacjenta w depresji można określić "światopoglądem depresyjnym". Chorzy "czarno" widzą swoją przyszłość, negatywnie oceniają własna osobowość, możliwości (niska samoocena), nie dostrzegają szans wyleczenia, odczuwają poczucie winy, małej wartości i niechęć do życia. Wypowiadane przez nich sądy mają charakter urojeniowy (urojenia winy i kary, hipochondryczne, nihilistyczne, katastroficzne). Myśli chorych mogą mieć charakter natrętny. Najczęściej tracą zainteresowanie światem zewnętrznym i mają poczucie niesprawności intelektualnej i fizycznej. Taki stan prowadzi do osłabienia kontaktów z innymi ludźmi. Chorzy unikają spotkań towarzyskich, wizyt znajomych lub rodziny. Niektórzy, mimo znacznego nawet nasilenia objawów, próbują wywiązywać się z obowiązków zawodowych i domowych, mimo, że przychodzi im to z wielkim trudem. Wiele wysiłku wymaga tzw. "trzymanie fasonu", żeby koledzy i przełożeni w pracy nie zorientowali się o ich problemie. Chorzy w pracy zajmują się głównie zajęciami rutynowymi, prostymi i podjęcie jakiejkolwiek inicjatywy wydaje się im na ogół niemożliwe. Zdarza się, że niektórzy już przy występowaniu pierwszych objawów choroby rezygnują z pracy i wycofują się z jakiejkolwiek aktywności społeczno - zawodowej.
Co możesz zrobić, kiedy zauważysz powyższe objawy?
Depresja jawi się jako problem interdyscyplinarny, w którego rozwiązaniu oprócz lekarzy psychiatrów powinni brać udział lekarze innych specjalności, a także przedstawiciele dyscyplin pozamedycznych. Szczególna rola przypada lekarzom rodzinnym, ponieważ większość pacjentów pojawia się najpierw u nich. A co dalej? Powinniśmy poszukać odpowiedniego i profesjonalnego terapeutę, który poda nam rękę i poprowadzi do zdrowia i odzyskania radości życia.