Terapia Ericksonowska
W Terapii Ericksonowskiej terapeuta nastawiony jest na wywołanie zmiany u człowieka przez uruchomienie zasobów tkwiących w nim, rozpoznanie jego ograniczeń i otworzenie dostępu do nieświadomości (wewnętrznej mądrości). Celem pracy terapeuty jest także twórcze przeorganizowania reakcji człowieka. O efektywności terapii decyduje dostosowanie strategii postępowania do specyfiki problemu i indywidualności danego człowieka.. W swojej pracy terapeuta uwzględnia również elementy terapii poznawczej, behawioralnej i systemowej.
W terapii Ericksonowskiej najważniejsze jest zwrócenie uwagi na trzy elementy: zasoby, spożytkowanie i przewartościowanie. Terapeuta stara się w możliwie najefektywniejszy sposób wykorzystać własne zasoby pacjenta. Dla osiągnięcia tego celu buduje delikatną interwencję. Zaczyna od zidentyfikowania jego zasobów, systemu wartości, upodobań. Stara się je rozwinąć i wzmocnić a następnie połączyć z problemem. Robi to małymi krokami. Jest przekonany, że pacjent najszybciej uczy się poprzez działanie. Wykorzystuje w pracy opór pacjenta, teatralność i starannie wybiera odpowiedni moment. Wierzy w siłę i sukces swojego pacjenta. Celem przewartościowania jest zmiana cierpienia w satysfakcję. Każde doświadczenie ma jakąś pozytywną wartość. Odnalezienie jej pomaga zmienić stosunek pacjenta do problemu. Zmianie ulegają również jego emocje. Pozwala to na nowe, bardziej korzystne dla pacjenta zdefiniowanie sytuacji. Terapeuta ericksonowski zwraca uwagę na spożytkowanie wszystkiego, co wnosi klient, ale również na stosowanie humoru, paradoksu i wielu technik niedyrektywnych, jak przypowieści i metafory. Czasami przydziela pacjentowi zadania domowe.